İnsanlarımız imalı konuşmayı çok severler. Bazıları buna "yiğneli konuşma" da derler. Birçoğu bu tarzı sanat olarak benimser. İki yaşlı kafadar, çay ocağının güveli tahta selinde çaylarını yudumlarken Yusuf, Hasan'a sorar: "Ula Hasan, duydum ki hacca gidecesın., asli var midır?" Hasan, kaşlarını kaldırarak konuşur: " Allah kısmet edersa öyle bi niyetim var ama sanki imali koniştın. Yoksa benden haci olmaz mi dersın?" diye sorar. Gevrek gevrek cevap veren Yusuf: " Ula Hasan, haşindi ayıp edeysın! Senden niye haci olmasın? Benim merak ettuğum, aitmiş yılluk arkadaşını nasıl taşlayacağındur" der.

  Evli erkekler eşlerini ifade ederken, genellikle "Bizim Ev Sahibi" derler. Sağlık Ocağında görevli İskenderunlu bir doktor vardı. Poliklinikten çıkıp, personel oda­sına giderken, salonda Bekçi Yaşar'ı görür ve: "Hayrola bekçi" der. Bekçi Yaşar da:" İyiluk Doktor Bey. ev sahibini doktora getirdim" di­ye cevap verir. Doktor: "Geçmiş olsun" der ve gider. Personel odasında aceleyle bir çay içtikten sonra tekrar polikliniğe dönmekte olan doktor, salonda Şoför Mehmet'i görünce, ona da aynı cümleyi sarfeder. Şoför Mehmet de: ' Ev sahibini doktora getirdim" der. Hastalarının muayene işini bitiren Doktor, tekrar personel odasına gelir. Masaya oturur oturmaz: "Arkadaşlar, bir şey dikkatimi çekti. Buranın kiracıları ne kadar iyi insanlardır" dedi. Personelden birisi: "Anlayamadık Doktor Bey, nereden icap etti" diye sordu. Doktor haklılığını ispat etmek için kendisine güvenen kişi edasıyla cevap verdi: "Yahu baksanıza, ev sahiplerini hep kiracıları doktora getiriyor."

   İnsanlarımız oldukça kanaatkar, şükürcü ve minnetsizdir. Bu durumu "Ben Allah'tan başkasına minnet etmem" sözüyle ifade ederler. Bizim Kör Neşet, Trabzon'a gitmek üzere dolmuşa biner. Henüz oturmadan elinde hazır tuttuğu parayı şoföre uzatır. Şoför fakir olduğunu düşündüğü Kör Neşet'ten para almak istemez. "Kalsın Neşet Aga" der. Birden hiddetlenen Kör Neşet, elindeki parayı şoförün kucağına fırlatarak, "Ula uşağum. al parayi deyirım! Beni bakamıyacak Allah yaratır miydi?" diye bağırır.

   Fındığın koçanına "zuluf". zuluftan çıkarılmış tane haline "gagala" derler. Kör Neşet gagala fındığını kurutmak üzere harmana serer. Cuma namazını kılmak üzere camiye gider. Tam da hoca Cumanın farzını kıldırırken dışarıda yağmur yağmaya başladığını fark edince namazı bozup camiden çıkar. Yolda koşa koşa giderken kendi kendine söylenir: "Uğlum Neşet! Senin kendi işin var iken, Alluh'un işilan ne işin var idi?"

Yazan: M. Adnan YAZİCİ ,Akçakoy Belediyesi Emekli Yazı İşleri Müdürü